Tijd voor ‘Doulia’

Een oproep tot “doulia”.

Mantelzorgers kiezen niet voor zorg, maar ze doen het gewoon. Soms uit morele verplichting, soms omdat het nu eenmaal familie is. Maar zo gewoon is het niet altijd. Naast alle andere maatschappelijke verwachtingen – werk, eigen gezin, interessante levenspartner, vrienden en reizen, kortom alles wat het zogenaamde ‘moderne leven’ interessant maakt – moet er dan ook nog gezorgd worden voor vader of moeder.

Daar komt dan nog boven op dat het mantelzorgers lastig wordt gemaakt in een samenleving als de onze waarin de publieke verantwoordelijkheid voor zorg voor zorgenden het nog steeds laat afweten. Vooral werkende mantelzorgers ervaren het ontbreken van doulia – de zorg voor zorgenden – als het meest klemmend: de publieke verplichting toe te treden tot de arbeidsmarkt in een ontmantelde privé-sfeer. De filosofe Eva Kittay – zelf moeder van een meervoudig gehandicapte dochter – deed jaren terug al een pleidooi voor het fenomeen “doulia”: de zorg voor zorgenden. Met de nieuwe ontwikkelingen in zorg en welzijn (WMO) wordt de noodzaak van een visie op doulia alleen maar dringender. Hoeveel zorg kun je doen als je tegelijkertijd ook wilt blijven werken en aan het beeld van die ‘moderne gelukkige mens’ wil voldoen.

Die spagaat tussen arbeid en zorg is al sinds de jaren ’70 een belangrijk thema binnen feministische kringen. Feministische zorgethici hebben als eersten gewezen op de scheiding tussen publiek en privaat, tussen arbeid en zorg. Collectieve werktijden, schooltijden en vakantieperiodes structureren het alledaagse leven en leiden tot diverse ‘spitsuren’. Naarmate zorg intensiever en langduriger wordt, knelt de structuur van de arbeidstijd steeds sterker. Ook juist omdat zorg zich niet laat meten uren en precieze activiteiten. Werkende mantelzorgers hebben te maken met de paradoxale opdracht om alles sneller en efficiënter te doen in een situatie die juist om geduld vraagt. Immers, ziekte en handicap vertragen het leven, juist omdat alles langzamer gaat en er in de gezondheidszorg vaak en lang gewacht moet worden.

Ook voor degenen die verzorgd worden, is die mantelzorg niet altijd een groot feest. Het thuis van je huis verandert immers. Het sociale leven binnenshuis verandert. Mensen gaan zich bemoeien met je leven: je thuis is alleen niet meer die burcht waar jij alleen de deur dicht kon doen.

Mantel- of familiezorg is niet een ‘natuurlijk gegeven’ dat we graag voor elkaar over hebben. Het is vaak weerbarstig werk waarbij we snel uit het oog verliezen dat ook voor de zorgenden gezorgd moet worden.

Zie verder het artikel in De Telegraaf vandaag over mantelzorg http://www.telegraaf.nl/reportage/27718002/__Hoe_ver_gaan_we_voor_pa_en_ma___.html

Please follow and like us:

Geef een reactie