Korte reactie op de #ElsBorstlezing van Joris Slaets

Heel jammer dat Joris Slaets zijn op zich mooie pleidooi voor meer persoonsgerichte zorg baseert op essentialistische opvattingen van zorg als die Noddings. De afgelopen 25 jaar hebben kritische zorgethici, zoals Annelies van Heijst, maar ook Joan Tronto en ik zelf, telkens aangegeven dat zorg een morele maar ook politieke en machtspraktijk is. Vroeger was de ‘natuurlijke zorg’ vooral voorbehouden aan vrouwen, nu weten we beter maar dat is niet zonder slag of stoot gegaan. Het zijn vooral de kritische zorgethici geweest die zorg hebben ontromantiseert en ruimte zijn gaan scheppen voor de ambivalentie. Het is jammer dat 25 jaar zorgethiek niet wordt genoemd en ook heel jammer dat het concept van Menslievende Zorg van de feministische zorgethica Annelies van Heijst niet wordt gebruikt. Ze had een aantal jaar geleden een prachtig, en zelfde betoog maar dan wel ontdaan van een verstikkend essentialisme. Misschien toch eens goed een keer een kijkje te nemen naar wat feministische zorgethici de afgelopen 25 jaar hebben geschreven. Nog een laatste woord: Jacky Leach Scully is zo’n gerespecteerde feministische filosofie die zich heel kritisch heeft uitgelaten ten aanzien van elk essentialisme en metafysica. Ze zou van deze lezing niet blij van worden, maar gelukkig leest ze geen Nederlands. Ik vind het jammer dat ik zo in debat ga met een arts die veel mooie dingen heeft gedaan. Ik voel me echter genoodzaakt hiertoe omdat het gedachtengoed al zo lang door feministische dwarsliggers is beschreven en daar kom ik nu maar even voor op.Was getekend Marian Verkerk, Hoogleraar zorgethiek in Groningen sinds 1995.

zie voor een korte versie zijn blog in Zorgvisie https://www.zorgvisie.nl/blog/blog-kwaliteitskader-verpleeghuiszorg-is-uit-balans/

Geef een reactie